บทที่ 2 กินไม่อิ่ม

บทที่ 2 กินไม่อิ่ม

คิดได้ดังนั้น หยวนซือก็ยันข้อศอกแล้วลุกขึ้นนั่ง ทันใดนั้นประตูก็เปิดออกอีกครั้ง ในที่สุดหยวนซือก็ได้เห็นพี่สาวคนรองของเจ้าของร่างเดิม

“น้องสี่ ในที่สุดก็ตื่นแล้ว ถ้าเป็นอะไรไปที่บ้านฉัน ฉันจะเอาหน้าไปพบแม่ของพวกเรายังไง” หลี่หยวนอ้ายเห็นน้องเล็กหายดีจริง ๆ ถึงกับลุกนั่งได้ ใจก็วางลง คำพูดเหล่านี้ไม่ใช่คำพูดลอย ๆ น้องสาวคนนี้เป็นลูกสาวคนสุดท้องที่แม่คลอดตอนแก่ แม่รักและเอ็นดูเธอรองจากน้องชายคนเล็กเท่านั้น ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้แม่หนูคนนี้ทำตามใจชอบ