กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หลี่จิ่งหลับตาลงอย่างแรง เขาทำอะไรลงไปกันแน่ รู้อย่างนี้แต่แรก สู้เขาอาบน้ำให้อาเยวี่ยนเองเสียยังดีกว่า
“อาเยวี่ยน เธอเป็นแม่นาง ต่างจากฉันกับเฟิงลั่วอี พวกเราล้วนเป็นผู้ชาย”
“ฉันรู้นะ แม่นางใส่ดอกไม้ทาเครื่องหอม ใส่กระโปรงสวย ๆ ได้ ผู้ชายทำไม่ได้”
“ไม่ใช่แค่นั้น ผู้ชายกับผู้หญิงแตกต่างกัน โตขึ้นก็ต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา เอ่อ ยังไงก็ตาม เธอทำแบบเดิมอีกไม่ได้แล้ว”
“อาอวี้ พูดอะไรอยู่ ฉันฟังไม่เข้าใจ”
“เธอฟังไม่เข้าใจ ใช่แล้ว เธอควรจะฟังไม่เข้าใจ ตอนแรกใครจะเข้าใจได้ทันทีล่ะ” หลี่จิ่งบี้นิ้วระหว่างคิ้ว ปวดหัวมาก “แต่ฉันต้องพูดยังไง เธอถึงจะเข้าใจ”