บทที่ 420 การปรับปรุงและการยั่วยุ

บทที่ 420 การปรับปรุงและการยั่วยุ

"ไม่ใช่แค่เผ่ากวางวิญญาณ แม้แต่แม่น้ำชีพจรวิญญาณและปราณเซียน สหายเต๋าน้อยก็เอาไปได้ตามสบายเลย"

กวางเฒ่ายังคงคุกเข่าหมอบกราบอยู่ ขณะที่เสียงของผู้เฒ่าเต่าก็ดังเข้ามาในหูของเขาพร้อมๆ กัน

อวี๋จื้อปัวแอบอึ้งไปเล็กน้อย

ผู้เฒ่าเต่าดีกับเขาเกินไปแล้ว

ตามหลักแล้ว โลกนี้ไม่มีความเกลียดที่ไร้เหตุผล และไม่มีความรักที่ไร้ที่มา

แต่ทว่า ความหวังดีของผู้เฒ่าเต่ากลับทำให้เขาสัมผัสไม่ได้ถึงการคิดคำนวณหรือแผนการร้ายใดๆ เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเป็นเพียงของขวัญที่ผู้อาวุโสมอบให้คนรุ่นหลังเฉยๆ เท่านั้น

อวี๋จื้อปัวเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตัวเองมาก เขาจึงไม่เกรงใจอีกต่อไป

"ในเมื่อเผ่ากวางวิญญาณของพวกเธอจริงใจที่จะมาพึ่งพาผม งั้นผมก็จะรับพวกเธอไว้แล้วกันนะ" อวี๋จื้อปัวยิ้มพลางเอ่ยกับกวางเฒ่า