กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 417 สุดท้ายแล้วไม่มีใบไม้สองใบที่เหมือนกัน
["ฮ่าๆๆ ภรรยาจ๋า เธอดูลำคอของเต่าพิภพตัวนั้นสิ สีเขียวเชียว ฉันเพิ่งเคยเห็นเต่าพิภพสีแบบนี้เป็นครั้งแรกเลย!
"พรูด~ ท่านพี่ คุณอย่าพูดจาสองแง่สองง่ามแบบนั้นสิ เจ้าเต่าตัวนี้เห็นได้ชัดว่าโดนพิษของอสรพิษหยกชิงหมิงโจมตีจนทำให้ส่วนหัวเปลี่ยนสีต่างหาก ดูสิ โดนคุณว่าจนโมโหแล้วเนี่ย"
"โอ๊ะ เจ้าเต่าพิภพน้อยตัวนี้อารมณ์ร้อนไม่เบาแฮะ น่าเสียดายที่เผ่าพันธุ์นี้อพยพไปกันหมดแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงทิ้งมันไว้..."
"อ่อนแอเกินไปแล้ว! อ่อนแอเกินไปแล้ว! วิชาเทวะแต่กำเนิดของนายล่ะ? ทำไมแม้แต่การเคลื่อนย้ายความว่างขั้นพื้นฐานที่สุดถึงทำไม่ได้กัน? ช่างเถอะ ฉันยอมขาดทุนช่วยเปลี่ยนพรสวรรค์ให้นายแล้วกัน แต่อย่าลืมตอบแทนบุญคุณล่ะ!"
"..."