บทที่ 415 พบเต่ายักษ์แบกแผ่นดินอีกครั้ง

บทที่ 415 พบเต่ายักษ์แบกแผ่นดินอีกครั้ง

โลกราตรีนิรันดร์ ณ ดินแดนเยือกแข็งสุดขั้วแห่งหนึ่ง

ที่นี่มีสายลมหนาวเหน็บพัดหวีดหวิว เกล็ดหิมะโปรยปรายร่ายรำ อสรพิษสายฟ้าร่ายรำม้วนตัวอยู่ในเมฆสายฟ้าสีแดงฉาน ดูราวกับภาพทัศน์แห่งวันสิ้นโลก

ตอนนี้ เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วนับตั้งแต่อวี๋จื้อปัวแยกย้ายกับลูกทั้งสาม ร่างอวตารพลังงานของไป๋ฉานอีก็สลายหายไปแล้วเช่นกัน ทำให้อวี๋จื้อปัวกลับมาอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกครั้ง

"ทำไมถึงรู้สึกเหงาๆ ขึ้นมาได้นะ"

อวี๋จื้อปัวพึมพำในใจ พลางสัมผัสได้ถึงความเปล่าเปลี่ยวระลอกหนึ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ด้วยการบำเพ็ญที่ก้าวมาถึงระดับขั้นนี้ จิตใจของเขาควรจะบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้มลทิน ไม่ควรถูกความเหงาเช่นนี้เข้ามารบกวนเลยสักนิด แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังคงเป็นมนุษย์คนหนึ่งอยู่ดี