บทที่ 414 การจากลา

บทที่ 414 การจากลา

"พ่อคะ พ่อพาหนูไปด้วยเถอะนะ พวกพี่ๆ เขาโตกันหมดแล้ว แต่หนูยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ อยู่เลย พ่อพาหนูไปคนเดียวก็พอแล้วนี่นา!"

อวี๋ซูหย่าวิ่งไปด้านหลังอวี๋จื้อปัวแล้วกอดคอเขาออดอ้อน

"อวี๋เสี่ยวหย่า เธอไม่อายบ้างรึไง!" อวี๋เฉิงเจ๋อถลึงตาใส่เธอ "อายุตั้งสิบสามแล้ว ยังจะมาทำแอ๊บเด็กอีก!"

"ก็หนูอยากอยู่กับพ่อแม่นี่นา แบร่ๆๆ~" อวี๋ซูหย่าแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขา จากนั้นก็เขย่าคออวี๋จื้อปัวต่อ

แววตาของอวี๋จื้อปัวฉายประกายรอยยิ้ม ทว่ายังคงปฏิเสธอย่างหนักแน่น "ไว้คราวหน้านะเสี่ยวหย่า ลูกเป็นเด็กดีรอทะยานขึ้นสู่แดนบนพร้อมกับคุณตาของลูกอยู่ที่โลกเถอะ พอไปถึงแดนบนแล้วพวกเราค่อยมารวมตัวกันใหม่อีกครั้ง"

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของอวี๋เฉิงซ่งก็ฉายแววหม่นหมอง แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา