บทที่ 409 คำขอเทพสายฟ้าเหินจากอวี๋เฉิงเจ๋อ

บทที่ 409 คำขอเทพสายฟ้าเหินจากอวี๋เฉิงเจ๋อ

“อาจารย์ครับ นี่น่ะเหรอโลกราตรีนิรันดร์? ดูมืดมนจังเลย!”

ณ โลกราตรีนิรันดร์ อวี๋เฉิงซ่งมองดูเมฆอสนีบาตทะมึนทึบเบื้องหน้าและผืนปฐพีที่แตกระแหง ใบหน้าที่สุขุมอยู่เสมอกลับเผยแววตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย

สำหรับอวี๋จื้อปัวแล้ว ในใจของอวี๋เฉิงซ่งนั้นซับซ้อนอย่างยิ่ง มีทั้งความรักใคร่เทิดทูนของลูกที่มีต่อพ่อ แต่ก็มีความขุ่นเคืองปนอยู่นิดๆ

ในการรับรู้ของเขา พ่อนั้นดีมาก แต่ก็เพราะดีเกินไปนั่นแหละ ถึงได้ยอมสละครอบครัวเล็กๆ ของตัวเองเพื่อครอบครัวใหญ่อย่างประเทศหลงกัว เมื่อห้าปีก่อนกว่าจะกลับมาได้ก็แสนยากเย็น ทว่าอยู่ได้ไม่นานก็จากไป แถมยังพาแม่ไปด้วยอีก

ต้องรู้ก่อนนะว่า ตอนที่อวี๋จื้อปัวยังไม่กลับมา ถึงพวกเขาจะไม่มีพ่อ แต่ก็ยังมีแม่คอยอยู่ด้วย