บทที่ 397 รังสรรค์ปฐมกาล

บทที่ 397 รังสรรค์ปฐมกาล

ยามที่วานรมารหกหูตนนั้นอยู่นิ่งๆ มันจะกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดินโดยไม่ปล่อยร่องรอยใดๆ ออกมาเลย แม้อวี๋จื้อปัวจะใช้จิตสัมผัสกวาดตรวจดูทุกตารางนิ้ว ก็ยังไม่อาจตรวจพบได้

ทว่าในยามนี้ ภายใต้การทำลายล้างภูมิประเทศอย่างบ้าคลั่งของดาราสวรรค์ระเบิดพิภพ ในที่สุดมันก็ไม่อาจทนได้อีกต่อไป

มันฉีกทำลายห้วงมิติโดยตรง คิดจะหลบหนีไปให้ไกลในชั่วพริบตา

ทว่าอวี๋จื้อปัวจะปล่อยให้มันหนีไปได้ง่ายๆ หรือ?

เนตรสังสาระสามลูกน้ำสีม่วงเปล่งประกายวาบ ไอปราณอันไพศาลไร้เทียมทานแผ่เข้าปกคลุมตำแหน่งที่ตั้งของห้วงเหวมารในพริบตา ชั่วขณะนั้น มิติทั้งหมดถูกปิดผนึกโดยสิ้นเชิง ละอองไอแห่งแก่นแท้กฎสายฟ้าหมุนวนอยู่รอบมือของอวี๋จื้อปัว ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นหอกพันปักษาอันคมกริบไร้ผู้ต่อกร

ฉึก!