บทที่ 396 วานรมารหกหู

บทที่ 396 วานรมารหกหู

เกาะเฉียนเจี่ยว

สายฝนโปรยปรายไม่ขาดสาย ท้องนภามืดมิดดั่งน้ำหมึก

บนผืนแผ่นดินอันรกร้างเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง รอยแยกบนพื้นดินที่อ้าปากกว้างราวกับขากรรไกรยักษ์แห่งห้วงเหวลึกมีให้เห็นอยู่เกลื่อนกลาด ทั้งยังมีเลือดสารพัดชนิดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนอยู่บนพื้น ซึ่งด้วยคุณสมบัติเหนือสามัญ ต่อให้เป็นน้ำฝนก็ไม่อาจชะล้าง ซากศพของสัตว์กลายพันธุ์ สัตว์อสูร และสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดนอนเกลื่อนกลาดไปทั่ว ดูราวกับภาพจำลองของนรกภูมิ

ข้างแอ่งเลือดแห่งหนึ่งในทุ่งโล่ง ดินก้อนหนึ่งคล้ายถูกอะไรบางอย่างดันออกมาจากด้านใน มันหลุดร่วงตกลงไปในแอ่งเลือดเสียงดังแปะ สาดกระเซ็นเป็นละอองน้ำเลือด

จากนั้นก็มีแมลงกระชอนตัวหนึ่งที่มีระยางค์ปากดุร้าย ชูก้ามใหญ่สองข้าง และมีหัวโตขนาดเท่ากะละมังค่อยๆ โผล่ออกมาจากโพรงดิน ดวงตาคู่หนึ่งของมันดำขลับดั่งน้ำหมึก แฝงประกายสีเลือดจางๆ