บทที่ 392 ก็แค่ร่างแยกเพียงร่างเดียวเท่านั้น

บทที่ 392 ก็แค่ร่างแยกเพียงร่างเดียวเท่านั้น

"ข่ายเทพพิชิตฟ้า!"

ดวงตาสีม่วงของอวี๋จื้อปัวทอประกายวาบ ชั่วพริบตานั้นแรงผลักดันมหาศาลอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดทะลักออกมาจากเบื้องหน้าของเขา ผลักดันการโจมตีทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้าให้กระเด็นออกไปจนสิ้น

จากนั้น พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็แผ่ซัดออกไปเป็นรูปพัดโดยมีฝ่ามือที่กางออกของอวี๋จื้อปัวเป็นจุดศูนย์กลาง ส่งผลให้เมฆหมอกพลังวิญญาณบนท้องฟ้าแตกกระจายหายไปในทันใด กระทั่งอาณาเขตกฎเกณฑ์ที่เถาเที่ยเพิ่งกางออกได้ไม่นานก็ถูกซัดทำลายจนพังพินาศ

"แกเป็นใครกัน!"

เบื้องหน้าของเถาเที่ยปรากฏวังวนความมืดที่สามารถกลืนกินได้ทุกสรรพสิ่ง มันดูดซับการโจมตีที่อวี๋จื้อปัวสะท้อนกลับมาไปจนหมดสิ้น แล้วจ้องมองเขาด้วยสายตาอันดุร้ายป่าเถื่อน บนใบหน้าเผยความหวาดระแวงออกมาให้เห็น