บทที่ 362 ไร้ชื่อ

บทที่ 362 ไร้ชื่อ

"คุณพูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ" แม่อวี๋ยื่นมือไปบิดเนื้อนิ่มๆ ที่เอวของพ่ออวี๋หมุนไปสามร้อยหกสิบองศาอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย

เธอเดินมาตรงหน้าอวี๋จื้อปัว แหงนหน้ามองลูกชายตัวโตที่สูงถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะ

เธอยกมือขึ้นบีบแก้มที่มีโครงหน้าคมคายของอวี๋จื้อปัว พลางเอ่ยอย่างทอดถอนใจ "ลูกแม่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ!"

นับตั้งแต่อวี๋จื้อปัวเข้าร่วมสำนักเสินหัว เขาก็แทบไม่มีเวลาอยู่กับครอบครัว ยิ่งบวกกับที่หายตัวไปแปดปีเต็มแล้วเพิ่งกลับมา คนทั้งคนจึงเปลี่ยนจากเด็กหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาในอดีต กลายมาเป็นชายหนุ่มที่สุขุมหนักแน่นและพึ่งพาได้

ตอนนี้แม่อวี๋ยังสาวมาก ดูผิวเผินยังดูเด็กกว่าอวี๋จื้อปัวเสียอีก การที่เธอมาบีบแก้มเขาแบบนี้จึงทำให้อวี๋จื้อปัวรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บ้าง