บทที่ 290 เฮยซือ

บทที่ 290 เฮยซือ

"สสารแห่งความมืดเข้มข้นมาก... ไม่สิ นี่ไม่ใช่สสารแห่งความมืด สสารแห่งความมืดไม่น่าจะกดข่มการแผ่ขยายของพลังจิตฉันได้!"

อวี๋จื้อปัวใช้วิชาเทพสายฟ้าเหิน ทันทีที่ปรากฏตัวขึ้นในมิติหินก้อนใหญ่ เขาก็รู้สึกว่าการไหลเวียนของพลังงานทั่วร่างติดขัดขึ้นมา แม้จะไม่ชัดเจนนัก แต่ก็ยังอดขมวดคิ้วไม่ได้

โดยเฉพาะพลังจิตที่ราวกับจมลงในปลักโคลน จากเดิมที่สามารถครอบคลุมรัศมีหลายพันลี้ กลับหดเหลือไม่ถึงหนึ่งลี้รอบตัว เรียกได้ว่าถูกสะกดข่มอย่างเห็นได้ชัด

"หรือว่าจะเป็นสสารโกลาหล?"

เมื่อเปิดเนตรวงแหวนมองดูก็พบว่า ในอากาศไม่ได้มีแค่สสารแห่งความมืดอันหนาทึบเหมือนในโลกราตรีนิรันดร์เท่านั้น แต่ยังมีพลังงานปริศนาสีเทาตกค้างอยู่ในความว่างเปล่า คอยสะกดข่มพลังของเขาเอาไว้