บทที่ 286 ทำลายทิ้งไปเลยดีกว่า... ช่างเถอะ ขอดูก่อนแล้วกัน

บทที่ 286 ทำลายทิ้งไปเลยดีกว่า... ช่างเถอะ ขอดูก่อนแล้วกัน

"เชี่ยเอ๊ย ทำไมมันถึงมืดกว่าโลกราตรีนิรันดร์อีกวะเนี่ย!"

ทันทีที่ร่างแยกเยือกเย็นของอวี๋จื้อปัวปรากฏตัวขึ้น ก็พบว่าตัวเองตกอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มืดมิดสนิท จึงเปิดใช้งานเนตรวงแหวน ถึงพอมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวได้ชัดเจน

นี่คือโลกที่มืดมิด โดดเดี่ยว และเน่าเปื่อย พื้นดินเต็มไปด้วยโคลนตม ปกคลุมไปด้วยพืชพรรณสีดำที่ดูเหมือนสาหร่ายเน่า แลดูเปียกแฉะเหนียวเหนอะหนะ

"สัมผัสเหมือนเหยียบขี้เป๊ะเลยแฮะ"

เมื่อรับรู้ถึงสัมผัสที่ส่งผ่านมาจากพื้นรองเท้า ร่างแยกของอวี๋จื้อปัวก็ถอนหายใจออกมา แล้วเริ่มออกสำรวจอย่างช้าๆ

เดินไปได้ราวๆ ไม่กี่นาที

"ฟึ่บ~"

ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศอันเฉียบคมก็ดังขึ้น เงาดำสายหนึ่งพุ่งปราดดั่งสายฟ้าตรงมายังหว่างคิ้วของเขา