บทที่ 206 (รวมสองตอน 5,000 คำ) คุณสมบัติขั้นพื้นฐานของนักแสดง

บทที่ 206 (รวมสองตอน 5,000 คำ) คุณสมบัติขั้นพื้นฐานของนักแสดง

"เข้าใจผิดงั้นเหรอ?"

อวี๋จื้อปัวแค่นยิ้มเยาะในใจโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ฝ่ามือมิติว่างเปล่าฟาดลงมาอย่างไร้ความปรานี ทว่าไม่ช้า ฝ่ามือมิติว่างเปล่านั้นกลับปั่นป่วนขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ก่อนจะสลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสายฟ้าที่ฟาดลงมาทอดร่างของหัวหน้าเผ่ามารจนข้างนอกเกรียมกรอบข้างในนุ่มชุ่มฉ่ำ

"แกออกจะอวดดีเกินไปแล้ว มาถึงก็จะฆ่าลูกน้องฉัน ถามฉันแล้วหรือยัง?"

ท่ามกลางมิติว่างเปล่า ร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา เป็นร่างในชุดคลุมสีขาว มือถือไม้เท้าหัวกะโหลกคริสตัลแวววาว รูปร่างไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไป ทว่าดวงตาทั้งคู่กลับดำสนิทไร้ตาขาวแม้แต่น้อย อีกทั้งบนใบหน้ายังมีลวดลายมารอันลึกลับที่สมมาตรกันพาดผ่าน

ระดับของมันคือระดับ A 29 ขั้นมาร ซึ่งเป็นขีดจำกัดสูงสุดที่มิตินี้จะรองรับได้

มันมองอวี๋จื้อปัว ดวงตาดำสนิทมองไม่ออกถึงอารมณ์ใดๆ ทว่าบนใบหน้ากลับเผยแววหวาดระแวงอวี๋จื้อปัวออกมาจางๆ

"ผสานร่างกับหัวใจแห่งมิติอย่างสมบูรณ์แล้วงั้นเหรอ?" ดวงตาของอวี๋จื้อปัวหรี่ลงเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้

เผ่ามารตรงหน้าให้ความรู้สึกแก่อวี๋จื้อปัวคล้ายกับสภาพของผางหยวนหลังจากผสานกับหัวใจแดนลับ มันราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดินผืนนี้ และมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะสามารถทำลายมหาหัตถ์อัสนีมิติว่างเปล่าที่เขารวบรวมขึ้นมาได้ด้วยพลังที่ไม่ถึงสามสิบขั้น

"ท่านจอมมาร รีบดึงพลังของจันทร์สีเลือดมาฆ่ามันเร็วเข้า!"