บทที่ 204 (สองตอนในตอนเดียว) ต่างงัดไม้ตาย คาถาสายฟ้ากิเลนปรากฏอีกครา

บทที่ 204 (สองตอนในตอนเดียว) ต่างงัดไม้ตาย คาถาสายฟ้ากิเลนปรากฏอีกครา

อวี๋จื้อปัวใช้วิชาดำดิน ผืนดินรอบกายแปรสภาพเป็นของเหลวนุ่มนวล คอยผลักดันให้เขาเคลื่อนดำดิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

แต่ไม่นาน ปัญหาก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

หลังจากมุ่งหน้าไปได้ร้อยลี้ เบื้องหน้าก็ปรากฏห้วงเหวลึกขนาดมหึมา ภายในห้วงเหวมีลมหนาวเหน็บเสียดแทงถึงกระดูกกรีดร้องหวีดหวิว ตอนที่บินผ่านคราวก่อนเขายังไม่รู้สึกอะไรเท่าไร ทว่ายามนี้มันอยู่ตรงหน้าเขาพอดิบพอดี ทั้งยังทอดยาวออกไปทั้งสองฝั่งไม่รู้กี่กิโลเมตร ทำให้สัญญาณเตือนภัยในใจเขากู่ร้องขึ้นมาทันที

ด้วยความจนใจ เขาจึงได้แต่บินขึ้นมา ทะยานร่างขึ้นไปสูงหลายพันเมตรแล้วบินข้ามไปตรงๆ

ตามทิวเขาหรือหลุมลึกรอบด้าน ล้วนมีอสูรยักษ์แห่งความมืดแฝงกายอยู่ด้วยพลังแข็งแกร่งอ่อนด้อยต่างกันไป โดยเฉพาะระดับ Bที่เคลื่อนไหวพลุกพล่านที่สุด พวกมันคลุ้มคลั่งเกรี้ยวกราด ทำทุกอย่างไปตามสัญชาตญาณ

ส่วนระดับ A ดูเหมือนจะยังคงหลงเหลือสติสัมปชัญญะอยู่บ้าง ทว่าต้องคอยอดทนต่อการกัดกร่อนของความมืดมิดในราตรีนิรันดร์อยู่ตลอดเวลา หากไม่มีสิ่งใดที่ดึงดูดใจพวกมันอย่างถึงที่สุด พวกมันก็ขี้เกียจแม้แต่จะขยับเขยื้อนตัว

"ดังนั้นตอนที่รูหนอนรองรับได้แค่ผู้เหนือมนุษย์ระดับ B เข้ามาสำรวจ แล้วมนุษย์ระดับ B เข้ามาแล้วไม่ถูกกวาดล้างจนหมด ก็เป็นเพราะพวกระดับ A เหล่านี้ไม่ค่อยอยากลงมืออย่างนั้นเหรอ" อวี๋จื้อปัวครุ่นคิด