บทที่ 162 ซูซาโนโอะร่างสมบูรณ์ อานุภาพของกระบี่ฟันวิญญาณ

บทที่ 162 ซูซาโนโอะร่างสมบูรณ์ อานุภาพของกระบี่ฟันวิญญาณ

"น้าไป๋ ผมจะยืมพลังของน้ามาใช้ยังไงครับ?"

"ฉันชื่อไป๋หลานจื่อ ตอนนายรับมือศัตรู แค่เรียกชื่อจริงของฉันก็พอ แต่ตอนนี้ฉันเป็นเพียงร่างจิตสำนึก พลังที่สำแดงออกมาได้ก็แค่ราวๆ ขั้นเทวะ 40 แถมมีพลังโจมตีแค่ครั้งเดียว นายต้องหาจังหวะเหมาะๆ ใช้ล่ะ!" ในมิติแดนบริสุทธิ์ ไป๋หลานจื่ออุ้มม่ออวี้ไว้พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

อวี๋จื้อปัวพยักหน้า ส่งจิตล็อกเป้าหมายไปยังตราประทับเทพสายฟ้าเหินบนภาพอักษรพู่กันแถวๆ เขตที่พักครอบครัวผู้เหนือมนุษย์หมายเลขสามซึ่งกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว ก่อนจะหายวับไปจากที่เดิม

"ตูม!"

ทันทีที่มาถึงสนามรบ เสียงคำรามกึกก้องจนแสบแก้วหูก็ดังแว่วมา อวี๋จื้อปัวเงยหน้าเพ่งสายตามองไป รูม่านตาพลันหดเกร็งลงอย่างอดไม่ได้