บทที่ 103 สัตว์ราชันแดนลับ

บทที่ 103 สัตว์ราชันแดนลับ

“นึกว่าจะได้ลุยแหลกถล่มราบคาบไปตลอดทาง ที่ไหนได้กลับต้องย่องเงียบตีท้ายครัวซะงั้น” อวี๋จื้อปัวเดินตามทีมลัดเลาะไปตามแนวป่า สีหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูกอย่างยิ่ง

ก่อนหน้านี้ไม่นาน หลังจากหวังเซินกับหลิงเซี่ยวเทียนสังหารพยัคฆ์มารทั้งสองตัวลงได้อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบแล้ว ก็ได้ส่งผลึกปีศาจพลังมืดที่ได้มาให้แก่เขา จากนั้นทุกคนก็เริ่มสะกดกลิ่นอายพลังอีกครั้งแล้วเร่งรุดหน้าต่อไป

ตั้งแต่ต้นจนจบพวกเขาสองสามคนทำได้แค่เป็นตัวแถม นอกจากระหว่างเดินทางจะช่วยสังหารสิ่งมีชีวิตในแดนลับระดับ C และ D ไปสองสามตัวแล้ว ก็ไม่ได้มีผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันอีกเลย

หลายชั่วโมงต่อมา หลังจากพวกเขาผ่านพ้นผืนป่ามาถึงพื้นที่บึงหนองอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต หลิงเซี่ยวเทียนก็ใช้พลังพิเศษสายลมโอบอุ้มทุกคนเหาะทะยานผ่านเหนือบึงอย่างรวดเร็ว

“ฟึ่บ...”

ลิ้นยาวเหยียดเส้นหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากบึงหนอง แทงตรงเข้าใส่ทุกคนประหนึ่งสายฟ้าแลบ มันคือกบมารระดับ B ที่ซ่อนตัวอยู่ในบึง และคิดจะเสียบเนื้อคนเป็นไม้กินเป็นอาหาร

หวังเซินสะบัดดาบฟันลิ้นขาดสะบั้น ทันใดนั้นกบมารก็ดิ้นทุรนทุรายกลิ้งเกลือกไปมาอยู่ในบึงหนอง ซัดคลื่นโคลนตมกระจายระลอกแล้วระลอกเล่า

จากนั้นก็มีลิ้นพุ่งออกมาอีกหลายสาย อีกทั้งยังมีอสรพิษปรโลกทะลวงผิวน้ำในบึงพุ่งเข้ามาฉกกัด แต่ทั้งหมดก็ถูกหวังเซินคลี่คลายจัดการไปทีละตัว