บทที่ 102 วานรมาร ทางเข้าแดนลับที่เพิ่มขึ้นมาอีกแห่ง

บทที่ 102 วานรมาร ทางเข้าแดนลับที่เพิ่มขึ้นมาอีกแห่ง

โลกแดนลับ ส่วนลึกอันมืดมิด

บนยอดเขาโดดเดี่ยวที่โอบล้อมด้วยทิวเขา ร่างผอมกะทัดรัดร่างหนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่อย่างเงียบสงบ

นั่นคือวานรมารแขนยาวตัวหนึ่ง

วานรมารตัวนี้สูงประมาณหนึ่งเมตรครึ่ง ร่างกายค่อมโค้งดูคล้ายชายชราตัวเล็กๆ หน้าตาละม้ายคล้ายกอริลลา มีขนสั้นสีดำเรียบลื่นปกคลุมทั่วร่าง กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวมันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ระดับพลังของมันเข้าใกล้ระดับ A อย่างไม่มีที่สิ้นสุดแล้ว

โดยมียอดเขาที่มันอยู่เป็นจุดศูนย์กลาง ในรัศมีห้าลี้โดยรอบไม่มีสิ่งมีชีวิตราตรีนิรันดร์อยู่เลยแม้แต่ตัวเดียว เห็นได้ชัดว่าพวกมันถูกพลังของมันข่มขวัญจนไม่กล้าเข้าใกล้

"โลกที่แตกหักพังทลายใบนี้ช่างอ่อนแอเกินไปจริงๆ ฉันรู้สึกได้เลยว่า หากฉันเลื่อนระดับสู่ระดับ A เกรงว่าโลกใบนี้คงไม่อาจรองรับการมีอยู่ของฉันได้จนพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง"

วานรมารลืมตาขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีดำเป็นประกายแจ่มชัด เห็นได้ชัดว่ามันมีสติปัญญาสูงส่งอย่างยิ่ง