บทที่ 18 แค่มีสมองก็ทำได้ไม่ใช่เหรอ?

บทที่ 18 แค่มีสมองก็ทำได้ไม่ใช่เหรอ?

หลังจากหายอึ้ง อวี๋จื้อปัวก็ลองถามหยั่งเชิงดู "ถอดยังไงครับ?"

ถอดหมดเลยเหรอ? หรือว่าเหลือแค่กางเกงในไว้ตัวเดียว?

เมื่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของเด็กหนุ่ม ซือจวินฟางก็รู้สึกสนุกขึ้นมา เธอจึงกอดอกยืนดูเรื่องสนุก ยิ่งทำให้ความอวบอิ่มมหึมาตรงหน้าอกดูตระการตายิ่งขึ้นไปอีก

ซูฉ่ายอิงเองก็อดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน

หวังอันเกอกลับส่งเสียงจิ๊จ๊ะใส่เขา "แค่ไม่ต้องถอดหมดก็พอแล้ว นายเป็นผู้ชายทั้งคนยังจะกลัวคนมองอีกเหรอ"

"รู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้แฮะ" อวี๋จื้อปัวพึมพำกับตัวเอง แต่เมื่อเห็นหญิงสาวหลายคนมีท่าทางเคยชินกันหมด หากมัวแต่คิดมากต่อไปจะกลายเป็นว่าตัวเองทำเป็นเล่นตัวไปเสียเปล่าๆ เขาจึงไม่ลังเลอีกต่อไป รีบถอดเสื้อผ้าบนตัวออก เผยให้เห็นเรือนร่างที่ขาวผ่องและกระชับแน่น

หลังจากการปลุกพลัง สมรรถภาพร่างกายทุกด้านของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล รูปร่างก็พัฒนาจนเกือบจะสมบูรณ์แบบ จัดเป็นประเภทใส่เสื้อผ้าแล้วดูเพรียวบางแต่พอถอดแล้วมีกล้ามเนื้อแน่นหนา จนทำให้ใบหน้าของพวกผู้หญิงต่างพากันผุดรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย