บทที่ 15: เรียกฉันว่าเทพบุตรก็ได้

บทที่ 15: เรียกฉันว่าเทพบุตรก็ได้

ต้วนซีถิงซบศีรษะบนไหล่ของไป๋ซ่ง ถอดรองเท้า งอเข่าทั้งสองข้างขึ้นมากอดไว้ พลางทบทวนคำพูดของเขาเมื่อครู่

รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าแดงระเรื่อ

ต่อไปต้วนซีถิงคนนี้ก็มีคนคอยหนุนหลังแล้ว

การเดินกร่างในวงการได้จะรู้สึกยังไงนะ?

คงสะใจมากเลยละ!

เธอหันไปมองไป๋ซ่ง ขณะเดียวกันเขาก็หันมามองเธอ แก้มของทั้งคู่แนบชิดกัน ริมฝีปากห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร

ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันแล้วหันหน้ากลับไป

ต้วนซีถิงรู้สึกเหมือนหัวใจเบิกบานไปหมด

ไม่ว่าไป๋ซ่งกำลังคุยโวอยู่หรือเปล่า หรือเขาตั้งใจจะหนุนหลังเธอจริงๆ ไหม คืนนี้ความรู้สึกของเธอก็ได้รับการเติมเต็มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน