บทที่ 304

บทที่ 304

เธอไม่ได้นำอ่างมาด้วย แต่กลับพกชามใบหนึ่งมาแทน จากนั้นก็เริ่มเผากระดาษเงินกระดาษทองลงในชามใบนั้น

เถ้าถ่านของกระดาษสีเหลืองพร้อมกับควันธูปพวยพุ่งเข้าหากัน ก่อนจะล่องลอยปะปนขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน

"สี่ทิศกุมาร นำพาดวงวิญญาณกลับมา"

เธอกำเงินหยวนเป่าออกมาหนึ่งกำมือ แล้วโปรยปรายออกไปรอบสี่ทิศ

"อวี๋หยางหยาง กลับไปยังที่ที่เธอควรจะอยู่ซะ"

จากนั้นก็เคาะลงบนกระจกสีดำสนิทราวน้ำหมึกคราหนึ่ง

ในกระจกยามนี้ ปรากฏเพียงเงาร่างของเธอเองเท่านั้น

เคาะเสร็จ เธอก็สะบัดเงินหยวนเป่าออกไปอีกชุดหนึ่ง

ลุงสือถอยหลังกรูดติดต่อกันหลายก้าว แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยหวาดกลัวสิ่งเหล่านี้สักเท่าไรนัก แต่ก็ยังอดรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาไม่ได้