บทที่ 296

บทที่ 296

สิ้นเสียงของอวี๋หยางหยาง รถพยาบาลคันหนึ่งที่กำลังเปิดหวอและเพิ่งจะรับผู้ป่วยมาส่งโรงพยาบาล ส่งเสียงเบรกแหลมสูงราวกับสูญเสียการควบคุมพุ่งตรงเข้าใส่อู๋ชิวชิวอย่างบ้าคลั่ง

ตอนที่อู๋ชิวชิวได้ยินเสียงนั้น รถพยาบาลคันดังกล่าวก็อยู่ห่างจากเธอไม่ถึงห้าเมตรแล้ว

เสี้ยววินาทีนั้นอู๋ชิวชิวระเบิดพลังแฝงอันน่าทึ่งออกมา เธออุ้มเป่าตงพุ่งตัวกระโดดหลบเข้าไปในพุ่มไม้ข้างทาง ก้อนหินในพุ่มไม้ขีดข่วนหลังมือของเธอจนฉีกขาด พุ่มไม้หนามแหลมคมบาดใบหน้าของเธอเป็นแผล

รถพยาบาลเฉียดแผ่นหลังของเธอไปอย่างหวุดหวิดพร้อมกับเสียงหวีดหิว

ขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง

อู๋ชิวชิวปกป้องเป่าตงไว้ในอ้อมอก เป่าตงไม่ได้รับแรงกระแทกใดๆ เลย แต่ข้อศอกของเธอเองกลับหลุด

เธอหอบหายใจสองเฮือก เงยหน้าขึ้นมองระเบียงดาดฟ้าอีกครั้ง

อวี๋หยางหยางหายตัวไปเสียแล้ว

เวลานี้เป็นเวลาเที่ยงวัน การที่อวี๋หยางหยางไม่เกรงกลัวแสงแดดตอนเที่ยงวัน ย่อมเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความร้ายกาจของนังปีศาจตนนี้