บทที่ 275

บทที่ 275

ก้อนกรวดก้อนหนึ่งกลิ้งหลุดตามฝ่าเท้าตกลงไป และหายวับไปในพริบตา

อู๋ชิวชิวสะดุ้งตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน ย่อตัวลงแล้วกลิ้งถอยหลังอย่างรวดเร็ว มองดูขอบหน้าผาสูงชันด้วยความหวาดผวา

เฉียดฉิวไปนิดเดียวเท่านั้น!

เธอก็เกือบจะเดินตกลงไปแล้ว

มิน่าเล่าคนโบราณถึงได้กล่าวไว้ว่า อย่าพิงระเบียงตามลำพัง

ยามจ้องมองห้วงเหวลึกลึก ห้วงเหวลึกก็กำลังจ้องมองคุณเช่นกัน

เธอนั่งลงบนพื้นแล้วยกมือขึ้นลูบอกเบื้องหน้า

ไม่กล้าเข้าใกล้ริมหน้าผาส่งเดชอีกแล้ว

บนเส้นทางเบื้องหน้าไม่มีรถยนต์เหลืออยู่เลยสักคัน ทุกคันต่างก็แล่นผ่านเส้นทางภูเขานี้มุ่งสู่คฤหาสน์เขาอี้เหอแล้วทั้งสิ้น