บทที่ 274

บทที่ 274

อู๋ชิวชิวถึงกับรู้สึกได้ถึงลมหายใจอันเย็นเยียบที่พ่นรดอยู่บนต้นคอของตนเอง

ลำคอของเธอเย็นวาบขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าในหางตากลับมองไม่เห็นเงาดำร่างนั้น

มองเห็นได้ก็ต่อเมื่อมองผ่านกระจกหน้าต่างรถเท่านั้น

เธอเพิ่งจะยกมือขึ้นเตรียมลงมือ นอกตัวรถก็มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นอีกครั้ง

เพียงแค่มองแวบเดียวนี้ ก็เกือบจะตรึงอู๋ชิวชิวไว้กับรถอย่างแน่นหนาจนขยับเขยื้อนไม่ได้ แม้แต่ลมหายใจเธอก็ยังแทบจะสูดเข้าไปไม่ได้สักเฮือกเดียว

นั่นคือร่างของคนสองคนที่สูงแปดฉื่อ หรืออาจจะเป็นสิ่งอื่นใดกันแน่

ทั่วทั้งร่างถูกห่อหุ้มไว้ด้วยผ้าสีขาวชั้นหนึ่ง คลุมตั้งแต่ศีรษะลงมาจนลากพื้น

ทำได้เพียงมองเห็นเค้าโครงรูปคนเลือนราง ทว่าช่วงล่างกลับคล้ายกับว่างเปล่า ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศตรง ๆ

ศีรษะทรงกลมกลึงคล้ายกะโหลกศีรษะสิ่งนั้น กำลังมีเลือดค่อย ๆ ซึมทะลักออกมาทีละน้อย