บทที่ 231

บทที่ 231

ในเวลาเดียวกันที่ตระกูลหลัว

ศาลเจ้าที่ใช้สำหรับเซ่นไหว้หนังตะลุงถูกเพลิงไหม้เผาทำลายจนหมดสิ้น

คนรุ่นหนุ่มสาวของตระกูลหลัวมีน้อยมาก ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนแก่ คนอ่อนแอ และคนพิการ

อยู่ร่วมกันหลายชั่วอายุคน

ยามนี้ส่วนใหญ่ต่างก็โดนสะท้อนกลับจนได้รับบาดเจ็บสาหัส อยู่ในสภาพซูบผอมไร้เรี่ยวแรง

ยายหลัวนั่งอยู่บนรถเข็น มองดูซากปรักหักพังผืนนี้

"หนังตะลุงบรรพบุรุษที่ตระกูลหลัวเซ่นไหว้ถูกเธอทำลายจนย่อยยับแล้ว" ผู้อาวุโสคนหนึ่งเอ่ยด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

"ไม่ เธอไม่ได้ทำ แต่เป็นพวกมัน..." ยายหลัวหรี่ดวงตาฝ้าฟางลง ราวกับสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

คนอื่น ๆ ต่างพากันไม่เข้าใจ "พวกมัน?"