บทที่ 229

บทที่ 229

ตอนที่เธอเพิ่งเข้ามา หนังคนรูปเงาของผู้หญิงที่ขาดวิรุฬห์นั้นเอียงแก้มไปทางซ้าย ชำเลืองมองไปยังเบื้องหน้าด้านซ้าย

เวลานี้ หนังคนรูปเงายังคงหันหน้าไปทางซ้าย ทว่ากลับกำลังชำเลืองมองมาทางขวา

อู๋ชิวชิวืนยืนอยู่ทางด้านขวา

รูปเงาหนังคนกำลังแอบมองตนเอง

การค้นพบนี้ทำให้อู๋ชิวชิวขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีฉับพลัน

กระทั่งรอยยิ้มที่มุมปากของรูปเงาหนังคน ก็คล้ายกับขยายกว้างขึ้นกว่าเดิมมากโข

เธอนึกย้อนไปถึงก่อนหน้านี้ ที่มักจะมีความรู้สึกราวกับถูกแอบมองอยู่ตลอดเวลา

ไม่ว่าจะอยู่ ณ ที่แห่งใด เธอก็มักรู้สึกว่ามีดวงตานับคู่กำลังจ้องมองเธออย่างลับ ๆ

สอดคล้องกับความรู้สึกในตอนนี้ราวกับพิมพ์เดียวกัน