บทที่ 141

บทที่ 141

เธอเดินเข้าไปใกล้แม่ทัพหานชุดแดงทีละก้าว ความคิดอันหนักอึ้งประดุจขุนเขา กดทับจนกระดูกสันหลังของดวงวิญญาณโค้งงอ

ตะปูผนึกวิญญาณแทงทะลุหลังมือ ทำให้เธอเจ็บปวดเจียนตาย แต่ก็ช่วยให้เธอรักษาความมีสติเอาไว้ได้

ทุกย่างก้าวช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ทว่าทุกก้าวกลับหนักแน่นมั่นคงอย่างยิ่ง

แม่ทัพหานชุดแดงนอนอยู่ เธอก็จึงคุกเข่าลงข้างกายเขาครึ่งหนึ่ง

"คุณพูดถูก" อู๋ชิวชิวเอ่ยขึ้นเบา ๆ

แม่ทัพหานชุดแดงกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ดังนั้น..."

ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา อู๋ชิวชิวก็ยกตะปูผนึกวิญญาณขึ้นสูง แล้วแทงพรวดลงไปตรงกึ่งกลางระหว่างคิ้วของแม่ทัพหานชุดแดงในทีเดียว

ดวงตาทั้งสองข้างของอีกฝ่ายเบิกกว้าง เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงฉาน

"เจ้า..."