กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 122
"รีบหน่อย อย่ามัวชักช้าอยู่เลย เสียเลือดไปเดี๋ยวกลับไปนอนพักไม่กี่วันก็ฟื้นแล้ว"
พี่ชายคนเร่ร่อนไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากตัวอู๋ชิวชิวเดินเข้าไปทันที
ดูท่าทางร้อนรนยิ่งกว่าอู๋ชิวชิวเสียอีก
"เดี๋ยวสิ คุณมีสิทธิ์อะไรมาลากเธอไปปล่อยเลือด"
อวี๋กู้คว้าแขนอีกข้างของอู๋ชิวชิวไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง
พี่ชายคนเร่ร่อนขมวดคิ้ว ใบหน้าที่กรำแดดกรำลมเริ่มปรากฏแววร้อนรนและโมโหขึ้นมา "นายพูดจาภาษาอะไรวะน้องชาย? เมื่อกี้ไม่ได้บอกรึไง? ลวดลายพวกนี้จำเป็นต้องใช้เลือดของคนที่มีธาตุหยินบริสุทธิ์ถึงจะเปิดได้ ถ้าเลือดของฉันใช้ได้ ฉันคงไปปล่อยเลือดเองนานแล้ว"
"นายคิดว่าฉันเต็มใจอยากเห็นนังหนูสักคนต้องไปปล่อยเลือดเหรอ? ใครเกิดมาจากพ่อแม่บ้างล่ะ ฉันจะไม่เจ็บปวดแทนรึไง"
เขาพูดด้วยถ้อยคำจริงใจและจริงจัง พร้อมกับถลึงตาใส่อวี๋กู้