บทที่ 121

บทที่ 121

นั่นคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว

แผ่นหลังของอู๋ชิวชิวฟาดลงกับพื้นเข้าอย่างจัง

ความเจ็บปวดทำให้เธอหน้าเบี้ยว

ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะตั้งสติสูดลมหายใจกลับเข้ามาได้

"ท่านผู้อาวุโส? ครูฝึกอวี๋?"

อู๋ชิวชิวตะโกนเรียกสองครั้ง ทว่าในสภาพแวดล้อมที่มืดมิด มีเพียงเสียงสะท้อนของตัวเธอเอง ไม่มีใครขานรับเธอเลยสักคน

เธอลูบบั้นท้ายแล้วลุกขึ้นยืน

เมื่อรู้ว่าเจ็บ ก็สามารถยืนยันได้ว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา อย่างน้อยสภาพแวดล้อมที่อยู่ตอนนี้เป็นของจริง

ก่อนหน้านี้ที่ให้ครูฝึกอวี๋และตัวเองอมอีแปะไว้ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกดึงวิญญาณไปโดยไม่รู้ตัว หรือตกลงไปในภาพลวงตา