บทที่ 40

บทที่ 40

หลังจากเสียงของอู๋ชิวชิวเงียบลง

ฝีเท้าคู่นั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหยียบบนกิ่งไม้แห้งแล้วเดินเข้ามาอีกครั้ง

เงาร่างของคนคนหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางป่าทึบอันมืดมิด

อู๋ชิงหยวน ผู้ใหญ่บ้าน

"เสี่ยวชิว ลูกรู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?" ในอ้อมแขนของอู๋ชิงหยวนยังอุ้มเด็กคนหนึ่งอยู่

นั่นคือซินซินนั่นเอง

สีหน้าของเขาดูซับซ้อน คล้ายประหลาดใจและคล้ายตื่นตระหนกในคราเดียวกัน

เขามั่นใจว่าตัวเองซ่อนตัวมาตลอด ทำไมอู๋ชิวชิวถึงเดาออกล่วงหน้าได้กัน?

"ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?" อู๋ชิวชิวเอียงคอทำท่าครุ่นคิด "บางทีอาจจะตั้งแต่รุ่งวันนั้นที่คุณบอกให้ฉันไปที่หอบรรพชนคนเดียว ฉันก็เริ่มสงสัยแล้วล่ะมั้ง"