บทที่ 26

บทที่ 26

ฟังคำพูดของอู๋ชิวชิวแล้ว สีหน้าของฉีจิ้งก็เผือดสีลงทันที

แม้จะคาดเดาไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว แต่พอได้ยินกับหูตัวเอง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึงในใจ

"แล้วควรทำยังไงดีล่ะ?"

อู๋ชิวชิวเดินไปที่ข้างเตียง "ลุกขึ้นมากินข้าวก่อน ช่วงกลางวันพวกมันไม่กล้าทำอะไรหรอก"

ฉีจิ้งไม่มีความอยากอาหารแม้แต่น้อย แต่พอดลใจได้ยินอู๋ชิวชิวพูดขึ้นอีกว่า "ร่างกายของเธอได้รับการบำรุงจนดีขึ้นแล้ว ไอหยางเปี่ยมล้น พวกมันจึงฉุดรั้งตัวเธอไปได้ยากยิ่งขึ้นเช่นกัน"

เธอจึงทำได้เพียงพยักหน้า "ฉันเข้าใจแล้ว"

ฉีจิ้งลุกขึ้นจากเตียง ถึงได้สังเกตเห็นว่าในห้องมีบางอย่างขาดหายไป

หุ่นกระดาษ!

"หุ่นกระดาษตัวนั้นถูกพาตัวไปแล้วจริงๆ เหรอ?" เธอเอ่ยถาม