บทที่ 17

บทที่ 17

อู๋ชิวชิวถือมีดโค้งก้าวเท้าล้อมวงยืนขึ้น ปลายมีดชี้ตรงไปยังอู๋ชิ่ง

"คุณต้องการทำอะไรกันแน่"

แต่อู๋ชิ่งกลับไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อมีดของอู๋ชิวชิวเลยแม้แต่น้อย

"เธออย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย ได้ยินว่าเธอสอบติดมหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าเธอทำอะไรลงไปด้วยความหูเบามันท้องเรื่อง จะส่งผลถึงอนาคตของเธอนะจ๊ะ"

แววตาของอู๋ชิวชิวไหววูบไปเล็กน้อย

จริงอย่างที่ว่า หากเธอใช้มีดทำร้ายคนจริง ๆ จุดจบของเธอคงไม่ต่างอะไรกับพ่อที่ติดคุกอยู่

"ทำไมหุ่นพวกนี้ถึงมีชื่อคนในหมู่บ้านได้ล่ะ" ถึงกระนั้นอู๋ชิวชิวก็ยังไม่ได้ลดมีดลง

กลางดึกสงัด เด็กสาวอยู่ตัวคนเดียวกลางผืนป่า ด้านตรงข้ามคือชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่ดูชวนขนลุก

หากลดมีดลงตอนนี้เธอก็คงเป็นคนงี่เง่าแล้ว