บทที่ 12

บทที่ 12

ทั่วทั้งศาลบรรพชนมืดสนิทไร้แสง

มีเพียงแสงจันทร์สีขาวซีดสาดส่องลอดรอยแยกประตูเข้ามา จนขาวนวลจนเกือบแสบตา

ขับให้ป้ายวิญญาณที่แตกหักเหล่านั้นยิ่งดูน่ากลัวขึ้นไปอีก

เมื่อครู่นี้เธอไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ ๆ เหตุใดป้ายวิญญาณทั้งหมดถึงได้ร่วงหล่นลงมาเล่า

ยามนี้ประตูใหญ่ถูกปิดตายแล้ว อู๋ชิวชิวทำได้เพียงพักเรื่องป้ายวิญญาณเอาไว้ก่อนชั่วคราว

ชั่วขณะหนึ่ง อู๋ชิวชิวแยกไม่ออกว่าเป็นฝีมือของคนหรือเป็นเพราะสิ่งนั้นกันแน่

เธอก้าวเดินไปทางที่มีแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวแล้วลองผลักประตูดู

ด้านนอกมีเสียงโลหะกระทบกัน มันถูกล็อกไว้แล้ว

หากมองให้ละเอียด จะเห็นเส้นด้ายสีแดงหลายเส้นพันธนาการอยู่บนแม่กุญแจ เส้นด้ายแดงนั้นคล้ายกับข้อห้ามบางอย่าง ซึ่งคนทั่วไปไม่มีทางแก้ให้ออกได้