บทที่ 11

บทที่ 11

ลุงผู้ใหญ่บ้านหัวเราะฮี่ๆ สีหน้าคล้ายประหลาดใจ "ไอ้หนูเอ้ย แกยังจำอู๋ชิ่งได้อีกหรือ"

"จำได้สิ ตอนนั้นฉันอายุตั้งสี่ปีแล้ว หมอนั่นปีนขึ้นไปบนหลังคารังนกแล้วตกลงมาไข่แตกไม่ใช่เรอะ ต่อมาไม่มีหน้าจะอยู่ในหมู่บ้านเลยออกไปผจญภัยข้างนอก"

อู๋จงเฉียวเกาหัว "พูดแบบนี้ เขาออกไปแล้วหาเงินได้จริงๆ น่ะสิ"

สีหน้าของลุงผู้ใหญ่บ้านพลันดำทะมึน เหลือบมองอู๋ชิวชิวแวบหนึ่ง ก่อนจะเคาะก้านยาสูบทองเหลืองโป๊กเข้าที่หน้าผากของอู๋จงเฉียวเต็มแรง

"แกนี่ก้นบึ้งไม่มีรูปิด ไสหัวไปเลย ไสหัวไป ฉันมีเรื่องจะคุยกับเสี่ยวชิว"

"เรื่องอะไรที่ฉันฟังไม่ได้ล่ะ" อู๋จงเฉียวหน้าด้านไม่ยอมไป

อู๋ชิวชิวเตะก้นอู๋จงเฉียวไปทีหนึ่ง "ไสไปไกลๆ"

"เออ ได้ๆ"

อู๋จงเฉียวทำได้เพียงสบถพึมพำกุมก้นเดินจากไป