บทที่ 2

บทที่ 2

ป้าอู๋เดินช้า ๆ มาถึงข้างโลงศพ และหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอู๋ชิวชิว

ทว่าต่อให้เป็นเช่นนั้น เธอก็มองไม่เห็นอู๋ชิวชิวอยู่ดี

"นังหนูเสี่ยวชิวเอ๊ย ป้าเหงาเหลือเกิน มาอยู่เป็นเพื่อนป้าหน่อยได้ไหมจ๊ะ"

ป้าอู๋เอ่ยพลางใช้จมูกสูดดมไปทั่ว

หากส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว จะต้องถูกป้าอู๋พบตัวแน่

อู๋ชิวชิวยืนแผ่นหลังแนบชิดติดกำแพง สายตาจ้องเขม็งไปยังป้าอู๋ ขณะเดียวกันก็ขยับเท้าถอยไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ แล้วนั่งลงในท่าห้าใจหงายสู่ฟ้า

เธอต้องอดทนประคับประคองให้ถึงเวลาไก่ขัน คืนนี้จึงจะผ่านพ้นไปได้อย่างปลอดภัย

เรื่องนี้ถือว่าไม่ได้เข้าไปพัวพันกับกรรมเกี่ยวพันอะไรนัก

เงื่อนไขคือห้ามมีใครเปิดภาพหน้าศพออกเด็ดขาด