กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 116 ข้าก็มิได้บอกว่าจะไม่ให้เจ้าเสียหน่อย
ยามนี้ ลู่เสวียยังคงจมดิ่งอยู่ในความเศร้าโศกเสียใจ พลันสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวที่นอกประตู
“ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าอย่า...”
ลู่เสวียกำลังคิดจะเอ่ยปากตวาด ทว่ากลับต้องชะงักค้างไปในทันที
เมื่อมองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยเบื้องหน้า ลู่เสวียก็แทบไม่กล้าเชื่อสายตาตนเอง
หรือว่าร้องไห้นานเกินไป จนเกิดภาพหลอนขึ้นมากันแน่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลู่เสวียก็ยกมือขึ้นขยี้ตาเบา ๆ
เมื่อเห็นภาพนั้น เหยียนหลิงหยุนก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปเช็ดน้ำตาบนแก้มของลู่เสวียแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เสี่ยวเสวีย อย่าร้องไห้เลย แม่กลับมาแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หยาดน้ำตาของลู่เสวียกลับยิ่งหลั่งรินออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ