ตอนที่ 200 พิษพิกล

ไป๋หว่านหว่านเหม่อลอยไปเล็กน้อย

แต่ก่อนนั้นไท่หวงไท่โฮ่วทรงดูแลพระวรกายเป็นอย่างดี พระพักตร์เปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ต่อให้มีริ้วรอยก็มีเพียงไม่กี่เส้นตื้น ๆ เท่านั้น

ทว่าบัดนี้พระปรางตอบลง ใต้พระเนตรดำคล้ำ พระพักตร์หม่นหมอง เนื่องจากบรรทมอยู่บนแท่นบรรทมเป็นเวลานาน ต่อให้มีผู้คอยรับใช้ทุกวัน มวยพระเกศาก็ยังดูยุ่งเหยิง ทำให้ทั้งพระองค์ดูชราลงไปมาก

ไป๋หว่านหว่านนั่งลงข้างแท่นบรรทม ล้วงมือตามผ้าห่มไปจนพบมือที่ผอมจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ก่อนเอ่ยเรียกเบา ๆ

“เสด็จย่า ข้า...ข้าคือ...หว่านหว่านเจ้าค่ะ”