กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หยวนโม่ลูบเรือนผมสีดำหนานุ่มของต้าเป่า พลางเอ่ยถามไป๋หว่านหว่านด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ
“ระงับโทสะรึ เมื่อครู่เจ้าเมืองลั่วยังตะโกนปาว ๆ อยู่มิใช่หรือว่าใครคนนั้นถูกเฟิงเอ๋อร์ของพวกเราซัดจนบาดเจ็บภายใน หว่านเอ๋อร์พอจะมีภาพจำบ้างหรือไม่”
ไป๋หว่านหว่านพยักหน้าให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
“บาดเจ็บภายในหรือ ผู้น้อยเคยกล่าวไว้ด้วยหรือขอรับ” ลั่วฉีแสร้งทำสีหน้าประหลาดใจเกินจริง พลางแย้มยิ้มเอ่ยขึ้น
“ฮ่า ๆ ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดขอรับ เด็กของข้าผู้นี้ วันธรรมดาไม่มีความสามารถอันใด ความสามารถที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือทนไม้ทนมือ ฮ่า ๆ ซ้อมได้ตามสบายเลยขอรับ”
จากนั้น ยังแกล้งทำทีตบแผงอกของลั่วเชียนเพื่อพิสูจน์ให้ดู
“แค่ก ๆ…”