ตอนที่ 187 พ่อไปส่งพวกเจ้าที่โรงเรียน

“อ๊ะ แย่แล้ว”

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง ไป๋หว่านหว่านก็พลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเตียง

“เด็กดี นอนต่ออีกประเดี๋ยวเถิด” หยวนโม่ได้ยินความเคลื่อนไหว จึงหรี่ตาลงครึ่งหนึ่งแล้วดึงนางเข้าสู่อ้อมอก

“อือ… ไม่ได้ ข้าจะสายแล้ว”

“สำนักไท่เหออนุญาตให้หยุดพักห้าวันแล้ว”

“ไม่ใช่ เช่นนั้นต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าก็ต้องสายแล้วเหมือนกัน…”

หยวนโม่คลายอ้อมแขนที่กักขังไว้ เขาก้มหน้าลง ดวงตายังมิได้ลืมขึ้น ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับเอ่อล้นออกมา

“หว่านเอ๋อร์ยังลุกไหวอีกหรือ?”

ไป๋หว่านหว่านเหม่อลอยไปสองสามอึดใจ นางพลิกตัวอย่างยากลำบาก พยุงขอบเตียงลุกขึ้นนั่ง พบว่าขาทั้งสองข้างยังคงสั่นระริกเล็กน้อย… ทั่วทั้งร่างราวกับถูกคนหนักหลายร้อยจินทับเอาไว้ หนักอึ้งจนแทบดูแลตัวเองไม่ได้