ตอนที่ 177 มีเขาช่างดีจริง

น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความกังวลของบุรุษดังขึ้นเหนือศีรษะ

ไป๋หว่านหว่านเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เปี่ยมด้วยความอาลัยอาวรณ์

“เราไม่อยากไป เราเพียงอยากเฝ้ามองเจ้าทุกวัน รู้ว่าเจ้าปลอดภัย ถึงจะวางใจได้”

ท่าทางที่แฝงแววเว้าวอนเล็กน้อยนั้นทำให้ไป๋หว่านหว่านใจอ่อนยวบลงในชั่วพริบตา นางยื่นมือออกไปโอบรอบเอวของเขา ซบลงบนร่างของเขาพลางสดับฟังเสียงหัวใจเต้นอันทรงพลังนั้น

หยวนโม่สัมผัสได้ว่าคนในอ้อมอกก็อาลัยอาวรณ์ตนเช่นกัน ในชั่วพริบตาก็ยิ้มจนดวงตาหยีลง

ทุกสิ่งล้วนประจักษ์ชัดโดยมิต้องเอื้อนเอ่ยวาจา

เนิ่นนานผ่านไป ทางที่ไม่ไกลนักก็มีเสียงเรียกของไช่เคอดังแว่วมา

“พระนาง พระนางพ่ะย่ะค่ะ”

ยามที่เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ไป๋หว่านหว่านก็รีบผลักคนที่อยู่ในอ้อมกอดออกไปอย่างรวดเร็ว