ตอนที่ 172 คิดถึงนางแล้ว

วันรุ่งขึ้น

เดิมทีนางคิดว่านาฬิกาชีวิตที่ฝึกฝนมาตลอด 3 ปี น่าจะทำให้นางตื่นได้ตรงเวลา ทว่าวันนี้กลับรอจนกระทั่งเสียงเรียกแผ่วเบาของป้าเฝิงดังมาจากนอกประตู ไป๋หว่านหว่านจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างอ้อยอิ่ง

“หว่านเอ๋อร์... หว่านเอ๋อร์ ยามเฉินแล้ว... หากยังไม่ไปสำนักไท่เหอ ประเดี๋ยวจะสายเอา”

อะไรนะ สายแล้วหรือ? นางสะดุ้งตัวโหยง กระโดดลงจากเตียงทันที

“โอ๊ย...”

เอวแก่ ๆ ของนาง... รู้สึกราวกับใกล้จะแหลกเป็นเสี่ยง ๆ

คนข้างกายนางมองดูแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนยันกายขึ้นใช้มือทุบเอวให้นางสองที ทว่าทุบได้เพียงสองครั้ง เขาก็โน้มตัวเข้าไปเลียรอยเขียวช้ำบนร่างนาง

นางหดคอแล้วเอ่ยเสียงอ่อนว่า “อย่าซุกซน” จากนั้นจึงประคองเอว ตะโกนออกไปนอกประตูอย่างไร้เรี่ยวแรง