ตอนที่ 156 เจ้ากรมโอสถไช่?

“หรงเอ๋อร์ ตอนนี้ข้ามีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว”

“ความคิดอันใดหรือ?”

“พวกเรายึดสมุนไพรสองต้นนี้ไว้เป็นของตนเองเถิด”

“หา? นี่…”

“เจ้าดูสิ ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเราโชคดีเพียงใด…ลองคิดดู หญ้าสมุนไพรเหล่านี้พวกเราต้องเสี่ยงชีวิตจึงค้นพบ เชื่อข้าเถิด พวกเขาค้นพบได้สักแปดหรือเก้าส่วนจากสิบก็นับว่าโชคดีมากแล้ว อย่างไรเสีย ข้าก็ไม่คิดจะส่งมอบมัน”

“พี่สาวกู้หว่าน…ท่าน…กล่าวได้มีเหตุผลอยู่บ้างจริง ๆ”

อิ๋งหรงเอ๋อร์ครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมรับการตัดสินใจของไป๋หว่านหว่าน

ในเวลานี้ดวงตาของไป๋หว่านหว่านจับจ้องอยู่แต่บุปผาอาภรณ์ม่วงเบื้องหน้า นางค่อย ๆ ปีนขึ้นไปบนยอดผาอย่างสั่นเทาทีละก้าว นางไม่กล้าออกแรงขุดบริเวณรากแม้แต่น้อย จึงย้ายบุปผาอาภรณ์ม่วงต้นนั้นออกมาพร้อมผืนดิน แล้ววางลงในตะกร้าสะพายอย่างแผ่วเบา