กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ครานี้ไป๋หว่านหว่านรู้สึกลำบากใจจริง ๆ เสียแล้ว นางมีคนแก่ต้องคอยดูแล มีเด็กเล็กต้องคอยปรนนิบัติ การมาทำงานก็เพียงเพราะว่างจนเกินไป หากจะให้นางอยู่ที่สำนักไท่เหอตลอดทั้งวันสิบสองชั่วยาม…
นางขอปฏิเสธ
“ท่านผู้อำนวยการสำนัก ไม่ปิดบังท่าน ความจริงแล้ว…ที่บ้านของข้ายังมีเด็กเล็กอีกสองคน ดังนั้นข้าจึงจำเป็นต้องกลับไป มิเช่นนั้นพวกเขาคงไม่มีผู้ใดดูแลจริง ๆ เจ้าค่ะ”
“เจ้า…แต่งงานแล้วหรือ?”
“เอ่อ ใช่เจ้าค่ะ…”
ลมหายใจของอี้เหนียนพลันสะดุดไป
“เช่นนั้นที่ลานราบเมื่อครู่ ข้าคงเสียมารยาทแล้ว”
สิ่งที่กลัวที่สุดคือความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมอย่างกะทันหัน…
“เอ่อ…ข้า ยังคงต้องกลับบ้านเจ้าค่ะ” ไป๋หว่านหว่านเอ่ยอย่างอึกอัก
“อืม ข้าจะลองพิจารณาดู”