ตอนที่ 107 เจาหยางเข้าวัง

“ข้า…หลายวันมานี้ข้าเหนื่อยล้าอยู่บ้าง ดังนั้น…” ไป๋หว่านหว่านเอี้ยวตัวหลบพลางผลักหยวนโม่ออกไป

หยวนโม่เงยหน้าขึ้น มองเห็นรอยคล้ำใต้ตาของนาง ความปรารถนาที่ไหวระริกในแววตาค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความเวทนาสงสาร เขาประทับจูบลงบนหน้าผาก แล้วค่อย ๆ ปลดสาบเสื้อที่หลุดลุ่ยเมื่อครู่ออก

“หยวนโม่!” ไป๋หว่านหว่านเพิ่งคิดจะยกเท้าถีบหยวนโม่ให้กระเด็น แต่กลับถูกเขาบีบข้อเท้าไว้แน่น

บุรุษยุคนี้ล้วนสารเลวปานนี้เทียวหรือ นางเหนื่อยสายตัวแทบขาดอยู่แล้วยังจะคิดถึงเรื่องพรรค์นั้นอีก?

เมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดมุ่นของนาง หยวนโม่ก็แย้มสรวล

“หว่านหว่าน เราเพียงแค่อยากจะเปลี่ยนเครื่องแต่งกายให้เจ้าเท่านั้น หรือว่าเจ้ายังอยากจะ…ต่ออีก?” หน้าผากของเขาแนบชิดกับนาง สบสายตากัน

ใบหน้าของไป๋หว่านหว่านพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที นางเบือนหน้าไปอีกทาง แสดงออกว่าไม่อยากสนทนากับเขา