ตอนที่ 103 พ่อ

“อ้อ? เถ้าแก่หรือ?” เซียวเจิ้นซิงอดไม่ได้ที่จะมองพินิจอีกสองครา ในแววตามีร่องรอยแห่งความชื่นชมเลื่อมใส

“นึกไม่ถึงว่าเด็กสาวอวี้ซิ่วผู้นี้อายุยังน้อยกลับได้เป็นถึงเถ้าแก่แล้ว ช่างหาได้ยากยิ่งจริง ๆ”

ไป๋หว่านหว่านยิ้มน้อย ๆ จูงมืออวี้ซิ่วเดินไปนั่งลงที่ด้านข้าง

“เอ๊ะ วันนี้ไฉนจึงไม่เห็นพี่สาวซีอวิ๋นเล่าเจ้าคะ? แล้วยังมีบรรดาลุงอาอีกสองท่านด้วย?”

“พวกเขาทั้งสองท่านกำลังต้อนรับแขกอยู่ ส่วนพี่สาวซีอวิ๋นของเจ้านั้น นางกลับเข้าวังไปตั้งแต่เช้าตรู่วันนี้แล้ว เมื่อวานเป็นวันที่หนึ่ง ไทเฮาทรงมีพระเมตตาอนุญาตเป็นพิเศษให้นางกลับจวนได้หนึ่งวัน…”

เซียวเจิ้นซิงจิบชาคำหนึ่ง น้ำเสียงแฝงความจนใจอยู่บ้าง

“เฮ้อ ข้าไม่ควรส่งซีอวิ๋นเข้าวังไปเลย มิเช่นนั้นป่านนี้หลานของข้าคงตัวโตกว่าต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าแล้วกระมัง”