เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หยวนโม่ได้ยินคำนี้ก็พลันนึกถึงภาพเหตุการณ์บนเตียงเมื่อครู่ขึ้นมาอีก กระแอมไอสองทีด้วยความขัดเขินอยู่บ้าง พลางลูบศีรษะของไป๋หว่านหว่านเบา ๆ ในใจลอบคิดว่า เจ้าตัวกินตัวยงคนนี้
ป้าเฝิงได้สติกลับมา เห็นการหยอกเย้าอย่างเป็นธรรมชาติของจักรพรรดิและฮองเฮาราวกับในวันวาน ก็เข้าใจกระจ่างแก่ใจในชั่วพริบตา
นางคิดตกแล้ว ไม่ว่าพระนางจะตัดสินใจอย่างไร นางก็จะสนับสนุนอย่างไม่มีเงื่อนไขเหมือนเช่นแต่ก่อน
อีกทั้งยามนี้ ดูเหมือนฝ่าบาทจะไม่เอาความเรื่องที่พวกเขาหนีออกจากพระราชวังแล้วด้วย นางปัดเป่าเงามืดในใจทิ้งไป แล้วเอ่ยกับไป๋หว่านหว่านด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ฮูหยิน ไปเถิดเจ้าค่ะ พวกเราไปกินข้าวกัน อากาศหนาวเหน็บเหน็บหนาวเช่นนี้ ยังดีที่เรือนฝั่งโน้นเตรียมหม้อไฟที่ทุกคนชอบกินเอาไว้แล้วเจ้าค่ะ”