เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ฝ่าบาทเสด็จกลับมาแล้วมันสำคัญอันใดเล่า? ไป๋หว่านหว่านลูบศีรษะพลางเอ่ยถามเซียวซีอวิ๋น
“เช่นนั้นองครักษ์โม่ก็น่าจะติดตามขบวนเสด็จกลับมาด้วยใช่หรือไม่?”
เอื๊อก เกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ในสายตาพวกเรานั่นคือฝ่าบาท ทว่าในสายตาของพระนางเป็นเพียงแค่องครักษ์โม่เท่านั้น
“อืม… ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ ถึงยามนั้นพวกองครักษ์โม่กลับมา หากมิเห็นพระนาง…”
ฝ่าบาทจะต้องเรียกนางไปซักไซ้ไล่เลียงเป็นแน่ หากทรงพาลโทสะลงมา นางจะทำเช่นไรดีเล่า ควรจะบอกฐานะที่แท้จริงขององครักษ์โม่แก่พระนางหรือไม่? เซียวซีอวิ๋นรู้สึกลำบากใจยิ่งนัก
ไป๋หว่านหว่านมองไปยังเซียวซีอวิ๋น เห็นเพียงหัวคิ้วของนางขมวดแน่น สีหน้าหม่นหมอง ราวกับกำลังเผชิญกับเรื่องยากลำบากคอขาดบาดตายก็มิปาน
“ป้าเซียว ท่านเป็นอันใดกันแน่? หากองครักษ์โม่ถามถึง ท่านก็บอกเขาไปเสียว่ามิทราบ อันที่จริงข้ากับเขาก็มิได้เป็นคนในโลกใบเดียวกันอยู่แล้ว”