กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ทว่าวันนี้ภายในวังกลับมิได้สงบสุขเลย
อย่างเช่นภายในตำหนักโซ่วคังยามนี้ ไท่หวงไท่โฮ่วกำลังมีสีหน้าตื่นตะลึง
“อะไรนะ! ข้าไม่เชื่อ หว่านหว่านทั้งงดงามและเฉลียวฉลาด อีกทั้งยังมีใจตรงกันกับโม่เอ๋อร์ ทั้งสองต่างยอมรับอีกฝ่ายแล้ว นางจะไป... ไปหาชู้ชายผู้นั้นได้อย่างไร... บัดซบจริง ๆ ตกลงผู้ใดกันที่ยุแยงส่งเดช”
“ขอไท่หวงไท่โฮ่วโปรดอภัย ฝ่าบาททรงเห็นด้วยพระเนตรพระองค์เองจริง ๆ และยังเป็นผู้มีพระราชโองการด้วยพระองค์เองให้ส่งพระนางเข้าตำหนักเย็นพ่ะย่ะค่ะ”
“โม่เอ๋อร์ช่างเลอะเลือนนัก หรือว่าหลังจากนั้นไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก? ทั้งยังมิได้ส่งคนไปตรวจสอบ? แล้วก็ปิดคดีเช่นนี้เลยหรือ”