เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ฝ่าบาท ฝ่าบาท ไท่หวงไท่โฮ่วเสด็จกลับเข้าวังจากคฤหาสน์หลบร้อนตั้งแต่เช้าตรู่วันนี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ เวลานี้มีรับสั่งเชิญพระองค์เสด็จไปพบที่ตำหนักโซ่วคังพ่ะย่ะค่ะ”
บนใบหน้าของจ้าวตูยิ้มแย้มจนบานเป็นดอกไม้ ไท่หวงไท่โฮ่วทรงเป็นถึงเสด็จย่าแท้ ๆ ของฝ่าบาท ในพระราชวังอันกว้างใหญ่แห่งนี้ ทรงเป็นเพียงบุคคลเดียวที่ฝ่าบาททรงเคารพและรักใคร่อย่างยิ่ง
ทว่า นับตั้งแต่อดีตจักรพรรดิสวรรคตไปเมื่อหลายปีก่อน ไท่หวงไท่โฮ่วก็ทรงมีอาการประหลาดเกิดขึ้นกะทันหัน
พระนางทรงกลัวความร้อนเป็นพิเศษ พออากาศร้อนขึ้นมา บนพระวรกายจะผุดจุดสีแดงขึ้นมา ให้หมอหลวงนับไม่ถ้วนตรวจดูก็จนปัญญา ดังนั้นทุกปีในช่วงต้นฤดูร้อนพระนางจึงต้องเสด็จไปประทับที่คฤหาสน์หลบร้อนนอกเมืองอยู่ช่วงหนึ่ง และนี่อย่างไรเล่า พอเห็นว่าเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศปลอดโปร่งสดชื่น จึงได้ย้ายกลับมา
“เสด็จย่ากลับเข้าวังแล้วหรือ?”