กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 472 เจียงเฉิงอวี้ผู้สูญเสียมากที่สุด
“อะไรเอ้อร์โก่วซานโก่วกัน มีซังเปียวกับอ้าวเต๋อเปียวบ้างไหมล่ะ”
“ไม่มีหรอก เอ้อร์โก่วน่ะเป็นคน อยู่หมู่บ้านเดียวกับข้า โตมาด้วยกัน ตอนเด็ก ๆ เขาเคยบอกว่าจะออกไปสร้างชื่อในใต้หล้าเพื่อเป็นเซียนกระบี่ผู้ยิ่งใหญ่ แถมพ่อเขายังทำกระบี่ไม้สวย ๆ ให้เล่มหนึ่งด้วย ตอนนั้นพวกเรายังเอากระบี่ไม้นั่นไปร่ายรำเพลงกระบี่ในดงผักกาดก้านขาวกันอยู่เลย”
เห็นได้ชัดว่าหลีหยางหวนนึกถึงช่วงเวลาอันแสนสุขในวัยเยาว์ พอพูดถึงตอนที่สนุกสนาน เขาก็เบิกบานจนคิ้วตาแย้มยิ้ม ทั้งยังใช้มือทำท่าประกอบ เล่าให้ไป๋จิงฟังว่าตอนนั้นพวกเขาเล่นกันสนุกเพียงใด
เมื่อเห็นหลีหยางยังดึงดันเช่นนั้น ไป๋จิงจึงคร้านจะเกลี้ยกล่อมต่อ